Kościół farny

Kościół farny pw. św. Stanisława Bp. położony jest na południowo-zachodnim skraju miasta, tuż przy granicy Borku z Karolewem, w sąsiedztwie zespołu pałacowo-parkowego, u zbiegu ulic: Powstańców Wielkopolskich i Granicznej. Otoczony jest murem z cmentarzem przykościelnym. Uroczystość odpustowa odbywa się 8 maja.

Kościół wzmiankowany w 1440 roku, był kościołem parafialnym w 1461 roku. Pierwotny drewniany, a w latach 1469-77 zastąpiony murowanym, fundowanym przez biskupa poznańskiego Andrzeja z Bnina – właściciela miasta. W XVII wieku został odnowiony i powiększony (dobudowano kaplicę). W 1792 roku dobudowano wieżę, kaplicę na miejscu wcześniejszej XVII-wiecznej, zakrystię i kruchtę oraz zrekonstruowano skarpy uskokowe.

Na skutek pożaru w 1824 r. kościół został wyniszczony. Gruntownie odrestaurowano i przebudowano go w latach 1853-1860 (między innymi założono strop i odnowiono wieżę).

Został poświęcony w 1860 r. przez biskupa Leona Przyłuskiego. Do 1869 r. był kościołem parafialnym.

Kościół w bryle jest późnogotycki. W XIX wieku został zbarokizowany. Brama kościelna pochodzi z 1795 r., późnobarokowa.

Świątynia stoi na kamiennym cokole, jest murowana z cegły, obustronnie otynkowana, z kamienno-ceglanymi przyporami.

W kościele znajduje się murowany ołtarz główny z 1857 roku, późnoklasycystyczny, architektoniczny z dwiema bramkami, za którymi jest wejście do zakrystii. Dwa ołtarze boczne, także późnoklasycystyczne pochodzą z 1860 r. W kaplicy bocznej umieszczono ołtarz późnobarokowy z końca XVIII wieku.